Сезон 2018/19. Вынікі



Галоўны трэнер «Цмокі-Мінск» Расціслаў Вяргун падвёў рысу пад мінулым сезонам:

Думаю, варта падзяліць ўнутраныя і міжнародныя задачы, якія ставіліся перад камандай. Калі на ўнутранай арэне мы са сваёй задачай справіліся здавальняюча, то ў Лізе ВТБ і Кубку ФІБА каманда правяла, напэўна, адзін з горшых сезонаў. Выхваляцца асабліва няма чым, і мы вымушаны гэта прызнаць.

Станоўчымі момантамі ў нашай гульні ў другой палове сезону стала абарона. У заключных шасці матчах мы прапускалі не больш чым 78 ачкоў. Выключэнне - хатняя гульня з топавымі «Хімкамі». Адзначыў бы і ўцягванне беларусаў у гульню, іх уклад у агульны вынік павялічыўся. Гэта пацвярджае і статыстыка.

Безумоўна, наяўнасць Абрамса, Лютыча і Сітніка зрабіла б нас больш універсальнай камандай з больш актыўнай ратацыяй. Але гэта такая сітуацыя, з якой павінен быць гатовы сутыкнуцца любы клуб. Ніхто не застрахаваны ад траўм. І кожны гулец, які ёсць у складзе, павінен быць гатовы патэнцыйна гуляць і 20 хвілін, і 35.

Такі шанец, напрыклад, дазволіў Жэне Белянкову атрымаць такія неабходныя для яго гульнявыя хвіліны. Яго гульня ў Піцеры, якая стала, напэўна, лепшай яго гульнёй на еўрапейскім клубным узроўні, паказала, што нейкі рух наперад назіраецца. Мы бачым новыя імёны і якасны баскетбол у іх выкананні.

Што тычыцца Андрэя Рагазенка, заўчасна казаць, што мы бачылі гатоўнасць гуляць і быць ключавым гульцом. Але тое, што ён, як мінімум, акунуўся ў гэту атмасферу і адчуў узровень саперніцтва, хуткасць, майстэрства гульцоў у прыняцці рашэнняў - каласальны для яго вопыт. Цяпер ён будзе мець летні перыяд удзелу і падрыхтоўцы нацыянальнай каманды. Прапусціўшы ўсё гэта праз сябе, атрымаўшы тыя самыя хвіліны ... Хто ведае, можа гэта стане адпраўной кропкай для яго.

Бронза рэзерву? Заўсёды хочацца лепшага, і я вельмі спадзяюся, што і хлопцы марылі пра большае. Медаль, мне здаецца, застанецца ў іх памяці і сэрцах надоўга, паколькі гэта рэальна імі заваяванае месца. Якое яны сваімі рукамі, не седзячы за спінамі больш майстравітых вопытных партнёраў, зарабілі. Той жа Жэня або Андрэй у мінулым сезоне і цяпер, калі яны мелі магчымасць быць лідэрамі і весці за сабой партнёраў.

Лічу, што 2 медалі для клуба - гэта вельмі прэстыжна. Што тычыцца будучага хлопцаў, то шлях, па якім мы хочам ісці - гэта прыйсці да таго, калі 100 працэнтаў рэзерву будуць мець перспектыву і патэнцыял гуляць у асноўнай і нацыянальнай камандах.

Ведаю, што гучыць гэта не заўсёды рэалістычна, але ўпэўнены, што з сыходам Андрэя і Жэні з'явяцца больш маладыя гульцы, якія атрымаюць магчымасць выпрабаваць на сабе ролю лідэраў і будуць адказныя за вынік рэзервовай каманды.